Chandi di Vaar Santhiya

ਸੰਥਿਆ - ਚੰਡੀ ਦੀ ਵਾਰ

ਗੁਰਬਾਣੀ ਪਾਠ	ਉਚਾਰਨ ਸੇਧ
ੴ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ ਕੀ ਫਤਹ ॥
ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਸਹਾਇ ॥
ਵਾਰ ਸ੍ਰੀ ਭਗਉਤੀ ਜੀ ਕੀ ॥ ਪਾਤਸਾਹੀ ੧੦ ॥
ਪ੍ਰਿਥਮ ਭਗਉਤੀ ਸਿਮਰਿ ਕੈ, ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਲਈਂ ਧਿਆਇ ॥
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਗੁਰ ਤੇ ਅਮਰਦਾਸੁ, ਰਾਮਦਾਸੈ ਹੋਈਂ ਸਹਾਇ ॥
ਅਰਜਨ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਨੋ, ਸਿਮਰੌ ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਰਾਇ ॥	ਸਿਮਰੌਂ
ਸ੍ਰੀ ਹਰਿਕਿਸ਼ਨ ਧਿਆਈਐ, ਜਿਸ ਡਿਠੇ ਸਭੁ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥
ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਿਮਰਿਐ, ਘਰ ਨਉ ਨਿਧਿ ਆਵੈ ਧਾਇ ॥
ਸਭ ਥਾਈਂ ਹੋਇ ਸਹਾਇ ॥ ੧॥
ਪਉੜੀ ॥
ਖੰਡਾ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਸਾਜ ਕੈ, ਜਿਨ ਸਭ ਸੈਸਾਰੁ ਉਪਾਇਆ ॥	ਸੈਂਸਾਰੁ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸ ਸਾਜਿ; ਕੁਦਰਤਿ ਦਾ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇ ਬਣਾਇਆ ॥	ਬਿਸ਼ਨੁ, ਮਹੇਸ਼
ਸਿੰਧ ਪਰਬਤ ਮੇਦਨੀ; ਬਿਨੁ ਥੰਮ੍ਹਾ ਗਗਨ ਰਹਾਇਆ ॥	ਥੰਮ੍ਹਾਂ
ਸਿਰਜੇ ਦਾਨੋ ਦੇਵਤੇ; ਤਿਨ ਅੰਦਰਿ ਬਾਦੁ ਰਚਾਇਆ ॥
ਤੈ ਹੀ ਦੁਰਗਾ ਸਾਜਿ ਕੈ; ਦੈਤਾ ਦਾ ਨਾਸੁ ਕਰਾਇਆ ॥	ਤੈਂ, ਦੈਂਤਾਂ
ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਬਲੁ ਰਾਮ ਲੈ; ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦਹਸਿਰੁ ਘਾਇਆ ॥	ਬਾਣਾਂ
ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਬਲੁ ਕ੍ਰਿਸਨ ਲੈ; ਕੰਸੁ ਕੇਸੀ ਪਕੜਿ ਗਿਰਾਇਆ ॥	ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ
ਬਡੇ ਬਡੇ ਮੁਨਿ ਦੇਵਤੇ; ਕਈ ਜੁਗ ਤਿਨੀ ਤਨੁ ਤਾਇਆ ॥	ਤਿਨੀਂ
ਕਿਨੀ, ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥ ੨॥	ਕਿਨੀਂ
ਸਾਧੂ ਸਤਜੁਗੁ ਬੀਤਿਆ; ਅਧਸੀਲੀ ਤੇ੍ਰਤਾ ਆਇਆ ॥	ਅੱਧਸ਼ੀਲੀ
ਨੱਚੀ ਕਲ ਸਰੋਸਰੀ; ਕਲ ਨਾਰਦ ਡਉਰੂ ਵਾਇਆ ॥
ਅਭਿਮਾਨੁ ਉਤਾਰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਮਹਿਖਾਸੁਰ ਸੁੰਭ ਉਪਾਇਆ ॥
ਜੀਤਿ ਲਏ ਤਿਨ ਦੇਵਤੇ; ਤਿਹ ਲੋਕੀ ਰਾਜੁ ਕਮਾਇਆ ॥	ਲੋਕੀਂ
ਵੱਡਾ ਬੀਰੁ ਅਖਾਇ ਕੈ; ਸਿਰ ਉਪਰ ਛਤ੍ਰੁ ਫਿਰਾਇਆ ॥
ਦਿੱਤਾ ਇੰਦ੍ਰੁ ਨਿਕਾਲ ਕੈ; ਤਿਨ ਗਿਰ ਕੈਲਾਸੁ ਤਕਾਇਆ ॥	ਕੈਲਾਸ਼ੁ
ਡਰਿ ਕੈ ਹੱਥੋਂ ਦਾਨਵੀ; ਦਿਲ ਅੰਦਰਿ ਤ੍ਰਾਸੁ ਵਧਾਇਆ ॥	ਹਥੋਂ, ਦਾਨਵੀਂ
ਪਾਸ ਦੁਰਗਾ ਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੁ ਆਇਆ ॥ ੩॥
ਪਉੜੀ ॥
ਇਕ ਦਿਹਾੜੇ, ਨਾਵਣ ਆਈ ਦੁਰਗਸਾਹ ॥	ਨ੍ਹਾਵਣ
ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਰਥਾ ਸੁਣਾਈ; ਅਪਣੇ ਹਾਲ ਦੀ ॥
ਛੀਨ ਲਈ ਠਕੁਰਾਈ; ਸਾਤੇ ਦਾਨਵੀ ॥	ਸਾਤੇਂ, ਦਾਨਵੀਂ
ਲੋਕੀ ਤਿਹੀ ਫਿਰਾਈ; ਦੋਹੀ ਆਪਣੀ ॥	ਲੋਕੀਂ, ਤਿਹੀਂ
ਬੈਠੇ ਵਾਇ ਵਧਾਈ; ਤੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ॥
ਦਿੱਤੇ ਦੇਵ ਭਜਾਈ; ਸਭਨਾ ਰਾਕਸਾਂ ॥	ਸਭਨਾਂ
ਕਿਨੇ ਨ ਜਿੱਤਾ ਜਾਈ; ਮਹੱਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥	ਦੈਂਤ
ਤੇਰੀ ਸਾਮ ਤਕਾਈ; ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਸਾਹ ॥ ੪॥	ਤੱਕਾਈ
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਰਗਾ ਬੈਣ ਸੁਣੰਦੀ; ਹੱਸੀ ਹੜਹੜਾਇ ॥
ਓਹੀ ਸੀਹੁ ਮੰਗਾਇਆ; ਰਾਕਸ ਭੱਖਣਾ ॥	ਰਾਕਸ਼
ਚਿੰਤਾ ਕਰਹੁ ਨ ਕਾਈ; ਦੇਵਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ॥	ਦੇਵਾਂ
ਰੋਹ ਹੋਈ ਮਹਾ ਮਾਈ; ਰਾਕਸਿ ਮਾਰਣੇ ॥ ੫॥	ਮਹਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਿ
ਦੋਹਰਾ ॥
ਰਾਕਸ ਆਏ ਰੋਹਲੇ; ਖੇਤ ਭਿੜਨ ਕੇ ਚਾਇ ॥	ਰਾਕਸ਼
ਲਸ਼ਕਨ ਤੇਗਾਂ ਬਰਛੀਆਂ; ਸੂਰਜੁ ਨਦਰਿ ਨ ਪਾਇ ॥ ੬॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਢੌਲ ਸੰਖ ਨਗਾਰੇ ਬੱਜੇ ॥	ਕੰਧਾਰਾਂ, ਮੁੰਹਿ
ਰਾਕਸ ਆਏ ਰੋਹਲੇ; ਤਰਵਾਰੀ ਬਖਤਰ ਸੱਜੇ ॥	ਰਾਕਸ਼, ਤਰਵਾਰੀਂ
ਜੁੱਟੇ ਸਉਹੇ ਜੁੱਧ ਨੂੰ; ਇਕ ਜਾਤਿ ਨ ਜਾਣਨ ਭੱਜੇ ॥
ਖੇਤ ਅੰਦਰਿ, ਜੋਧੇ ਗੱਜੇ ॥ ੭॥
ਪਉੜੀ ॥
ਜੰਗ ਮੁਸਾਫਾ ਬੱਜਿਆ; ਰਣ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ਚਾਵਲੇ ॥
ਝੂਲਣ ਨੇਜੇ ਬੈਰਕਾ; ਨੀਸਾਣ ਲਸਨਿ ਲਿਸਾਵਲੇ ॥	ਬੈਰਕਾਂ
ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ ਪਉਣ ਦੇ; ਊਂਘਨ ਜਾਣ ਜਟਾਵਲੇ ॥
ਦੁਰਗਾ ਦਾਨੋ ਡਹੇ ਰਣ; ਨਾਦ ਵੱਜਨ ਖੇਤੁ ਭੀਹਾਵਲੇ ॥
ਬੀਰ ਪਰੋਤੇ ਬਰਛੀਏਂ; ਜਣ ਡਾਲ ਚਮੁੱਟੇ ਆਵਲੇ ॥	ਆਂਵਲੇ
ਇਕ ਵੱਢੇ ਤੇਗੀ ਤੜਫੀਅਨ; ਮਦ ਪੀਤੇ ਲੋਟਨਿ ਬਾਵਲੇ ॥	ਤੇਗੀਂ
ਇਕ ਚੁਣ ਚੁਣ ਝਾੜਉ ਕਢੀਅਨ; ਰੇਤ ਵਿਚੋਂ ਸੁਇਨਾ ਡਾਵਲੇ ॥	ਝਾੜਉਂ
ਗਦਾ ਤ੍ਰਿਸੂਲਾਂ ਬਰਛੀਆਂ; ਤੀਰ ਵੱਗਨ ਖਰੇ ਉਤਾਵਲੇ ॥	ਗਦਾਂ
ਜਣ ਡਸੇ ਭੁਜੰਗਮ ਸਾਵਲੇ ॥ ਮਰ ਜਾਵਨ ਬੀਰ ਰੁਹਾਵਲੇ ॥ ੮॥	ਸਾਂਵਲੇ
ਪਉੜੀ ॥
ਦੇਖਨ ਚੰਡਿ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨੂੰ; ਰਣ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ॥
ਧਾਏ ਰਾਕਸ ਰੋਹਲੇ; ਚਉਗਿਰਦੇ ਭਾਰੇ ॥	ਰਾਕਸ਼
ਹੱਥੀਂ ਤੇਗਾਂ ਪਕੜਿ ਕੈ; ਰਣ ਭਿੜੇ ਕਰਾਰੇ ॥
ਕਦੇ ਨ ਨੱਠੇ ਜੁੱਧ ਤੇ; ਜੋਧੇ ਜੁਝਾਰੇ ॥
ਦਿਲ ਵਿਚ ਰੋਹ ਬਢਾਇ ਕੈ; ਮਾਰਿ ਮਾਰਿ ਪੁਕਾਰੇ ॥
ਮਾਰੇ ਚੰਡਿ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨੈ; ਬੀਰ ਖੇਤਿ ਉਤਾਰੇ ॥
ਮਾਰੇ ਜਾਪਨ ਬਿਜੁਲੀ; ਸਿਰਭਾਰ ਮੁਨਾਰੇ ॥ ੬॥
ਪਉੜੀ ॥
ਚੋਟ ਪਈ ਦਮਾਮੇ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥
ਦੇਵੀ ਦਸਤਿ ਨਚਾਈ; ਸੀਹਣਿ ਸਾਰ ਦੀ ॥
ਪੇਟ ਮਲੰਦੇ ਲਾਈ; ਮਹਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥	ਦੈਂਤ
ਗੁਰਦੇ ਆਂਦਾ ਖਾਈ; ਨਾਲੇ ਰੁਕੜੇ ॥
ਜੇਹੀ ਦਿਲ ਵਿਚ ਆਈ; ਕਹੀ ਸੁਣਾਇ ਕੈ ॥
ਚੋਟੀ ਜਾਣ ਦਿਖਾਈ; ਤਾਰੇ ਧੂਮਕੇਤ ॥ ੧੦॥
ਪਉੜੀ ॥
ਚੋਟਾਂ ਪਵਨਿ ਨਗਾਰੇ; ਅਣੀਆਂ ਜੁੱਟੀਆਂ ॥
ਧੂਹ ਲਈਆਂ ਤਰਵਾਰੀ; ਦੇਵਾਂ ਦਾਨਵੀ ॥	ਤਰਵਾਰੀਂ, ਦਾਨਵੀਂ
ਵਾਹਨਿ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ; ਸੂਰੇ ਸੰਘਰੇ ॥
ਵਗੈ ਰੱਤੁ ਝੁਲਾਰੀ; ਜਿਉ ਗੇਰੂ ਬਾਬਤ੍ਰਾ ॥
ਦੇਖਨ ਬੈਠ ਅਟਾਰੀ; ਨਾਰੀ ਰਾਕਸਾਂ ॥	ਅਟਾਰੀਂ; ਨਾਰੀਂ
ਪਾਈ ਧੂਮ ਸਵਾਰੀ; ਦੁਰਗਾ ਦਾਨਵੀ ॥ ੧੧॥	ਸਵਾਰੀਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਲੱਖ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਨ; ਆਮੋ੍ਹ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ॥
ਰਾਕਸ ਰਣੋ ਨ ਭੱਜਨ; ਰੋਹੇ ਰੋਹਲੇ ॥	ਰਾਕਸ਼, ਰਣੋਂ
ਸੀਹਾਂ ਵਾਂਗੂ ਗੱਜਨ; ਸੱਭੇ ਸੂਰਮੇ ॥
ਤਣਿ ਤਣਿ ਕੈਬਰ ਛੱਡਨ; ਦੁਰਗਾ ਸਾਮਣੇ ॥ ੧੨॥
ਪਉੜੀ ॥
ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ਦੋਹਰੇ; ਰਣ ਸੰਗਲੀਆਲੇ ॥
ਧੂੜਿ ਲਪੇਟੇ ਧੂਹਰੇ; ਸਿਰਦਾਰ ਜਟਾਲੇ ॥
ਉਖਲੀਆਂ ਨਾਸਾ ਜਿਨਾ; ਮੁਹਿ ਜਾਪਨ ਆਲੇ ॥	ਨਾਸਾਂ, ਮੁੰਹਿ
ਧਾਏ ਦੇਵੀ ਸਾਹਮਣੇ; ਬੀਰ ਮੁੱਛਲੀਆਲੇ ॥
ਸੁਰਪਤ ਜੇਹੇ ਲੜ ਹਟੇ; ਬੀਰ ਟਲੇ ਨ ਟਾਲੇ ॥
ਗੱਜੇ ਦੁਰਗਾ ਘੇਰਿ ਕੈ; ਜਣੁ ਘਣੀਅਰ ਕਾਲੇ ॥ ੧੩॥
ਪਉੜੀ ॥
ਚੋਟ ਪਈ ਖਰਚਾਮੀ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥	ਖਰਚਾਮੀਂ
ਘੇਰ ਲਈ ਵਰਿਆਮੀ; ਦੁਰਗਾ ਆਇ ਕੈ ॥	ਵਰਿਆਮੀਂ
ਰਾਕਸ ਵਡੇ ਅਲਾਮੀ; ਭੱਜ ਨ ਜਾਣਦੇ ॥	ਰਾਕਸ਼
ਅੰਤ ਹੋਏ ਸੁਰਗਾਮੀ; ਮਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ॥ ੧੪॥
ਪਉੜੀ ॥
ਅਗਣਤ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ; ਦਲਾਂ ਭਿੜੰਦਿਆਂ ॥
ਪਾਏ ਮਹਖਲ ਭਾਰੇ; ਦੇਵਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ॥
ਵਾਹਨ ਫੱਟ ਕਰਾਰੇ; ਰਾਕਸਿ ਰੋਹਲੇ ॥
ਜਾਪਣਿ ਤੇਗੀ ਆਰੇ; ਮਿਆਨੋ ਧੂਹੀਆਂ ॥	ਮਿਆਨੋਂ
ਜੋਧੇ ਵਡੇ ਮੁਨਾਰੇ; ਜਾਪਨਿ ਖੇਤ ਵਿਚਿ ॥
ਦੇਵੀ ਆਪ ਸਵਾਰੇ; ਪਬ ਜਵੇਹਣੇ ॥	ਪੱਬ
ਕਦੇ ਨ ਆਖਨਿ ਹਾਰੇ; ਧਾਵਨਿ ਸਾਹਮਣੇ ॥
ਦੁਰਗਾ ਸਭ ਸੰਘਾਰੇ; ਰਾਕਸ ਖੜਗ ਲੈ ॥ ੧੫॥
ਪਉੇੜੀ ॥
ਉਮਲ ਲੱਥੇ ਜੋਧੇ; ਮਾਰੂ ਬੱਜਿਆ ॥
ਬੱਦਲ ਜਿਉ ਮਹਿਖਾਸੁਰ; ਰਣ ਵਿਚਿ ਗੱਜਿਆਂ ॥	ਜਿਉਂ
ਇੰਦ੍ਰਾ ਜੇਹਾ ਜੋਧਾ; ਮੈਥਉ ਭੱਜਿਆ ॥	ਮੈਥਉਂ
ਕਉਣੁ ਵਿਚਾਰੀ ਦੁਰਗਾ; ਜਿਨ ਰਣੁ ਸੱਜਿਆ ॥ ੧ਘ॥
ਪਉੜੀ ॥
ਵੱਜੇ ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥
ਤੀਰ ਫਿਰੈ ਰੈਬਾਰੇ; ਆਮੋ੍ਹ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ॥	ਫਿਰੈਂ
ਅਗਣਤ ਬੀਰ ਸੰਘਾਰੇ; ਲਗਦੀ ਕੈਬਰੀ ॥	ਕੈਬਰੀਂ
ਡਿੱਗੇ ਜਾਣਿ ਮੁਨਾਰੇ; ਮਾਰੇ ਬਿੱਜੁ ਦੇ ॥
ਖੁੱਲੀ ਵਾਲੀਂ ਦੈਤ; ਅਹਾੜੇ ਸਭੇ ਸੂਰਮੇ ॥	ਖੁੱਲੀਂ ਵਾਲੀਂ, ਦੈਂਤ
ਸੁੱਤੇ ਜਾਣਿ ਜਟਾਲੇ; ਭੰਗਾਂ ਖਾਇ ਕੈ ॥ ੧੭॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਨਾਲਿ ਧਉਸਾ ਭਾਰੀ ॥	ਧਉਂਸਾ
ਕੜਕ ਉੱਠਿਆ ਫਉਜ ਤੇ; ਵਡਾ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥
ਲੈ ਕੈ ਚਲਿਆ ਸੂਰਮੇ; ਨਾਲਿ ਵਡੇ ਹਜਾਰੀ ॥	ਹਜ਼ਾਰੀ
ਮਿਆਨੋ ਖੰਡਾ ਧੂਹਿਆ; ਮਹਖਾਸੁਰ ਭਾਰੀ ॥
ਉੱਮਲ ਲੱਥੇ ਸੂਰਮੇ; ਮਾਰ ਮਚੀ ਕਰਾਰੀ ॥
ਜਾਪੇ ਚੱਲੇ ਰੱਤ ਦੇ; ਸਲਲੇ ਜਟਧਾਰੀ ॥ ੧੮॥
ਪਉੜੀ ॥
ਸੱਟ ਪਈ ਜਮਧਾਣੀ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥
ਧੂਹਿ ਲਈ ਕ੍ਰਿਪਾਣੀ; ਦੁਰਗਾ ਮਿਆਨ ਤੇ ॥
ਚੰਡੀ ਰਾਕਸ ਖਾਣੀ; ਵਾਹੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥	ਰਾਕਸ਼, ਦੈਂਤ
ਕੋਪਰ ਚੂਰ ਚਵਾਣੀ; ਲੱਥੀ ਕਰਗ ਲੈ ॥
ਪਾਖਰ ਤੁਰਾ ਪਲਾਣੀ; ਰੜਕੀ ਧਰਤ ਜਾਇ ॥
ਲੈਦੀ ਅਘਾ ਸਿਧਾਣੀ; ਸਿੰਗਾਂ ਧਉਲ ਦਿਆਂ ॥	ਲੈਂਦੀ, ਅਘਾਂ
ਕੂਰਮ ਸਿਰ ਲਹਿਲਾਣੀ; ਦੁਸਮਨ ਮਾਰਿ ਕੈ ॥	ਦੁਸ਼ਮਨ
ਵੱਢੇ ਗਨ ਤਿਖਾਣੀ; ਮੂਏ ਖੇਤ ਵਿਚ ॥	ਤਿਖਾਣੀਂ
ਰਣ ਵਿਚ ਘੱਤੀ ਘਾਣੀ; ਲੋਹੂ ਮਿਝ ਦੀ ॥
ਚਾਰੇ ਜੁਗ ਕਹਾਣੀ; ਚੱਲਗ ਤੇਗ ਦੀ ॥
ਬਿਧਣ ਖੇਤ ਵਿਹਾਣੀ; ਮਹਖੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ॥ ੧ਘ॥	ਦੈਂਤ
ਇਤੀ ਮਹਖਾਸੁਰ ਦੈਤ; ਮਾਰੇ ਦੁਰਗਾ ਆਇਆ ॥	ਚਉਦਹਂ
ਚਉਦਹ ਲੋਕਾਂ ਰਾਣੀ; ਸਿੰਘ ਨਚਾਇਆ ॥
ਮਾਰੇ ਬੀਰ ਜਟਾਣੀ; ਦਲ ਵਿਚ ਅਗਲੇ ॥
ਮੰਗਨ ਨਾਹੀ ਪਾਣੀ; ਦਲੀ ਹੰਕਾਰ ਕੈ ॥	ਨਾਹੀਂ, ਦਲੀਂ
ਜਣ ਕਰੀ ਸਮਾਇ ਪਠਾਣੀ; ਸੁਣਿ ਕੈ ਰਾਗ ਨੂੰ ॥
ਰੱਤੂ ਦੇ ਹੜਵਾਣੀ; ਚਲੇ ਬੀਰ ਖੇਤ ॥
ਪੀਤਾ ਫੁੱਲੁ ਇਆਣੀ; ਘੁੱਮਨ ਸੂਰਮੇ ॥ ੨੦॥
ਹੋਈ ਅਲੋਪ ਭਵਾਨੀ; ਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ॥
ਈਸਰ ਦੀ ਬਰਦਾਨੀ; ਹੋਈ ਜਿੱਤ ਦਿਨ ॥	ਈਸ਼ਰ
ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਗੁਮਾਨੀ; ਜਨਮੇ ਸੂਰਮੇ ॥
ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਰਜਧਾਨੀ; ਤੱਕੀ ਜਿੱਤਨੀ ॥ ੨੧॥	ਰੱਜਧਾਨੀ
ਇੰਦ੍ਰਪਰੀ ਤੇ ਧਾਵਣਾ; ਵਡ ਜੋਧੀ ਮਤਾ ਪਕਾਇਆ ॥	ਜੋਧੀਂ
ਸੰਜ ਪਟੇਲਾ ਪਾਖਰਾ; ਭੇੜ ਸੰਦਾ ਸਾਜੁ ਬਣਾਇਆ ॥
ਜੰਮੇ ਕਟਕ ਅਛੂਹਣੀ; ਅਸਮਾਨੁ ਗਰਦੀ ਛਾਇਆ ॥
ਰੋਹ ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਸਿਧਾਇਆ ॥ ੨੨॥
ਪਉੜੀ ॥
ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਅਲਾਇਆ; ਵਡ ਜੋਧੀ ਸੰਘਰ ਵਾਏ ॥	ਜੋਧੀਂ
ਰੋਹ ਦਿਖਾਲੀ ਦਿੱਤੀਆ; ਵਰਿਆਮੀ ਤੁਰੇ ਨਚਾਏ ॥	ਵਰਿਆਮੀਂ
ਘੁਰੇ ਦਮਾਮੇ ਦੋਹਰੇ; ਜਮ ਬਾਹਣ ਜਿਉ ਅਰੜਾਏ ॥
ਦੇਉ ਦਾਨੋ ਲੁੱਝਣ ਆਏ ॥ ੨੩॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦਾਨੋ ਦੇਉ ਅਨਾਗੀ; ਸੰਘਰੁ ਰਚਿਆ ॥
ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਜਣ ਬਾਗੀਂ; ਬਾਣੇ ਜੋਧਿਆਂ ॥
ਭੂਤਾਂ ਇੱਲਾਂ ਕਾਗੀਂ; ਗੋਸਤ ਭਖਿਆ ॥	ਗੋਸ਼ਤ
ਹੁੰਮੜ ਧੁੰਮੜ ਜਾਗੀ; ਘੱਤੀ ਸੂਰਿਆਂ ॥ ੨੪॥
ਸੱਟ ਪਈ ਨਗਾਰੇ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥
ਦਿਤੇ ਦੇਉ ਭਜਾਈ; ਮਿਲਿ ਕੈ ਰਾਕਸੀਂ ॥	ਰਾਕਸ਼ੀਂ
ਲੋਕੀ ਤਿਹੀ ਫਿਰਾਈ; ਦੋਹੀ ਆਪਣੀ ॥	ਲੋਕੀਂ, ਤਿਹੀਂ
ਦੁਰਗਾ ਦੀ ਸਾਮ ਤਕਾਈ; ਦੇਵਾਂ ਡਰਦਿਆਂ ॥
ਆਂਦੀ ਚੰਡਿ ਚੜਾਈ; ਉਤੇ ਰਾਕਸਾਂ ॥ ੨੫॥	ਰਾਕਸ਼ਾਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਆਈ ਫੇਰ ਭਵਾਨੀ ਖਬਰੀ ਪਾਈਆਂ ॥	ਖਬਰੀਂ
ਦੈਤ ਵਡੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹੋਏ ਏਕਠੇ ॥	ਦੈਂਤ, ਏਕੱਠੇ
ਲੋਚਨਧੂਮ ਗੁਮਾਨੀ ਰਾਇ ਬੁਲਾਇਆ ॥
ਜਗ ਵਿਚ ਵਡਾ ਦਾਨੋ ਆਪ ਕਹਾਇਆ ॥
ਸੱਟ ਪਈ ਖਰਚਾਮੀ ਦੁਰਗਾ ਲਿਆਵਣੀ ॥ ੨ਘ॥	ਖਰਚਾਮੀਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਕੜਕ ਉਠੀ ਰਣ ਚੰਡੀ; ਫਉਜਾਂ ਦੇਖ ਕੈ ॥
ਧੂਹਿ ਮਿਆਨੋ ਖੰਡਾ; ਹੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ॥
ਸਭੇ ਬੀਰ ਸੰਘਾਰੇ; ਧੂਮਰਨੈਣ ਦੇ ॥
ਜਣ ਲੈ ਕਟੇ ਆਰੇ; ਦਰਖਤ ਬਾਢੀਆਂ ॥ ੨੭॥
ਪਉੜੀ ॥
ਚੋਬੀਂ ਧਉਂਸ ਬਜਾਈ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥
ਰੋਹ ਭਵਾਨੀ ਆਈ; ਉਤੇ ਰਾਕਸਾਂ ॥
ਖੱਬੈ ਦਸਤ ਨਚਾਈ; ਸੀਹਣ ਸਾਰ ਦੀ ॥
ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਤਨ ਲਾਈ; ਕੀਤੀ ਰੰਗੁਲੀ ॥
ਭਾਈਆਂ ਮਾਰਨ ਭਾਈ; ਦੁਰਗਾ ਜਾਣਿ ਕੈ ॥
ਰੋਹ ਹੋਇ ਚਲਾਈ; ਰਾਕਸਿ ਰਾਇ ਨੂੰ ॥
ਜਮਪੁਰ ਦੀਆ ਪਠਾਈ; ਲੋਚਨ ਧੂਮ ਨੂੰ ॥
ਜਾਪੇ ਦਿੱਤੀ ਸਾਈ; ਮਾਰਨ ਸੁੰਭ ਦੀ ॥ ੨੮॥
ਪਉੜੀ ॥
ਭੰਨੇ ਦੈਤ ਪੁਕਾਰੇ; ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਥੈ ॥	ਥੈਂ
ਲੋਚਨਧੂਮ ਸੰਘਾਰੇ; ਸਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ॥
ਚੁਣਿ ਚੁਣਿ ਜੋਧੇ ਮਾਰੇ; ਅੰਦਰ ਖੇਤ ਦੈ ॥
ਜਾਪਨਿ ਅੰਬਰਿ ਤਾਰੇ; ਡਿੱਗਨਿ ਸੂਰਮੇ ॥
ਗਿਰੇ ਪਰਬਤ ਭਾਰੇ; ਮਾਰੇ ਬਿੱਜੁ ਦੇ ॥
ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਦਲ ਹਾਰੇ; ਦਹਸਤ ਖਾਇ ਕੈ ॥	ਦਹਸ਼ਤ
ਬਚੇ ਸੁ ਮਾਰੇ ਮਾਰੇ; ਰਹਦੇ ਰਾਇ ਥੈ ॥ ੨ਘ॥	ਥੈਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਰੋਹ ਹੋਇ ਬੁਲਾਏ; ਰਾਕਸ ਰਾਇ ਨੇ ॥	ਰਾਕਸ਼ਿ
ਬੈਠੇ ਮਤਾ ਪਕਾਏ; ਦੁਰਗਾ ਲਿਆਵਣੀ ॥
ਚੰਡ ਅਰ ਮੁੰਡ ਪਠਾਏ; ਬਹੁਤਾ ਕਟਕੁ ਦੈ ॥
ਜਾਪੇ ਛੱਪਰ ਛਾਏ; ਬਣੀਆ ਕੇਜਮਾ ॥	ਕੇਜ਼ਮਾਂ
ਜੇਤੇ ਰਾਇ ਬੁਲਾਏ; ਚੱਲੇ ਜੁੱਧ ਨੋ ॥
ਜਣ ਜਮਪੁਰ ਪਕੜ ਚਲਾਏ; ਸਭੇ ਮਾਰਨੇ ॥ ੩੦॥
ਪਉੜੀ ॥
ਢੋਲ ਨਗਾਰੇ ਵਾਏ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥
ਰੋਹ ਰੁਹੇਲੇ ਆਏ; ਉਤੇ ਰਾਕਸਾਂ ॥	ਰਾਕਸ਼ਾਂ
ਸਭਨੀ ਤੁਰੇ ਨਚਾਏ; ਬਰਛੇ ਪਕੜਿ ਕੈ ॥	ਸਭਨੀਂ
ਬਹੁਤੇ ਮਾਰ ਗਿਰਾਏ; ਅੰਦਰ ਖੇਤ ਦੈ ॥
ਤੀਰੀ ਛਹਬਰ ਲਾਈ; ਬੁੱਠੀ ਦੇਵਤਾ ॥ ੩੧॥	ਤੀਰੀਂ
ਭੇਰੀ ਸੰਖ ਵਜਾਏ; ਸੰਘਰਿ ਰੱਚਿਆ ॥
ਤਣਿ ਤਣਿ ਤੀਰ ਚਲਾਏ; ਦੁਰਗਾ ਧਨਖ ਲੈ ॥
ਜਿਨੀ ਦਸਤ ਉਠਾਏ; ਰਹੇ ਨ ਜੀਵਦੇ ॥
ਚੰਡ ਅਰ ਮੁੰਡ ਖਪਾਏ; ਦੋਨੋ ਦੇਵਤਾ ॥ ੩੨॥
ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਰਿਸਾਏ; ਮਾਰੇ ਦੈਤ ਸੁਣ ॥
ਜੋਧੇ ਸਭ ਬੁਲਾਏ; ਆਪਣੇ ਮਜਲਸੀ ॥
ਜਿਨੀ ਦੇਉ ਭਜਾਏ; ਇੰਦ੍ਰ ਜੇਹਵੇ ॥
ਤੇਈ ਮਾਰ ਗਿਰਾਏ; ਪਲ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ॥
ਓਨੀ ਦਸਤੀ ਦਸਤ ਵਜਾਏ; ਤਿਨਾ ਚਿਤ ਕਰਿ ॥	ਦਸਤੀਂ
ਫਿਰ ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਚਲਾਏ; ਬੀੜੇ ਰਾਇ ਦੇ ॥
ਸੰਜ ਪਟੇਲਾ ਪਾਏ; ਚਿਲਕਤ ਟੋਪੀਆਂ ॥
ਲੁੱਝਣ ਨੋ ਅਰੜਾਏ; ਰਾਕਸ ਰੋਹਲੇ ॥
ਕਦੇ ਨ ਕਿਨੇ ਹਟਾਏ; ਜੁੱਧ ਮਚਾਇ ਕੈ ॥
ਮਿਲ ਤੇਈ ਦਾਨੋ ਆਏ; ਹੁਣ ਸੰਘਰਿ ਦੇਖਣਾ ॥ ੩੩॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੈਤੀ ਡੰਡ ਉਭਾਰੀ; ਨੇੜੈ ਆਇ ਕੈ ॥	ਦੈਂਤੀਂ
ਸਿੰਘ ਕਰੀ ਅਸਵਾਰੀ; ਦੁਰਗਾ ਸੋਰ ਸੁਣ ॥	ਸ਼ੋਰ
ਖੱਬੈ ਦਸਤ ਉਭਾਰੀ; ਗਦਾ ਫਿਰਾਇ ਕੈ ॥
ਸੈਨਾ ਸਭ ਸੰਘਾਰੀ; ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਦੀ ॥
ਜਣ ਮਦ ਖਾਇ ਮਦਾਰੀ; ਘੂਮਨ ਸੂਰਮੇ ॥
ਅਗਣਤ ਪਾਉ ਪਸਾਰੀ; ਰੁਲੇ ਅਹਾੜ ਵਿਚਿ ॥	ਪਾਉਂ
ਜਾਪੇ ਖੇਡ ਖਿਡਾਰੀ; ਸੁੱਤੇ ਫਾਗ ਨੂੰ ॥ ੩੪॥
ਪਉੜੀ ॥
ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਹਕਾਰੇ; ਰਹਿੰਦੇ ਸੂਰਮੇ ॥
ਜੋਧੇ ਜੇਡ ਮੁਨਾਰੇ; ਦਿੱਸਨ ਖੇਤ ਵਿਚਿ ॥
ਸਭਨੀ ਦਸਤ ਉਭਾਰੇ; ਤੇਗਾਂ ਧੂਹਿ ਕੈ ॥	ਸਭਨੀਂ
ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਪੁਕਾਰੇ; ਆਏ ਸਾਹਮਣੇ ॥
ਸੰਜਾ ਤੇ ਠਣਿਕਾਰੇ; ਤੇਗੀਂ ਉੱਬਰੇ ॥	ਸੰਜਾਂ
ਘਾੜ ਘੜਨਿ ਠਠਿਆਰੇ; ਜਾਣਿ ਬਣਾਇ ਕੈ ॥ ੩੫॥
ਸੱਟ ਪਈ ਜਮਧਾਣੀ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥	ਜਮਧਾਣੀਂ
ਘੂਮਰ ਬਰਗਸਤਾਣੀ; ਦਲ ਵਿਚਿ ਘੱਤੀਓ ॥
ਸਣੇ ਤੁਰਾ ਪਲਾਣੀ; ਡਿੱਗਣ ਸੂਰਮੇ ॥	ਤੁਰਾਂ, ਪਲਾਣੀਂ
ਉਠਿ ਉਠਿ ਮੰਗਣਿ ਪਾਣੀ; ਘਾਇਲ ਘੂਮਦੇ ॥
ਏਵਡੁ ਮਾਰਿ ਵਿਹਾਣੀ; ਉਪਰ ਰਾਕਸਾਂ ॥
ਬਿੱਜਲ ਜਿਉ ਝਰਲਾਣੀ; ਉੱਠੀ ਦੇਵਤਾ ॥ ੩ਘ॥
ਪਉੜੀ ॥
ਚੋਬੀ ਧਉਸ ਉਭਾਰੀ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥	ਧਉਂਸ
ਸਭੋ ਸੈਨਾ ਮਾਰੀ; ਪਲ ਵਿਚਿ ਦਾਨਵੀ ॥	ਦਾਨਵੀਂ
ਦੁਰਗਾ ਦਾਨੋ ਮਾਰੇ; ਰੋਹ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥
ਸਿਰ ਵਿਚ ਤੇਗ ਵਗਾਈ; ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਦੇ ॥ ੩੭॥
ਅਗਣਤ ਦਾਨੋ ਭਾਰੇ; ਹੋਏ ਲੋਹੂਆ ॥
ਜੋਧੇ ਜੇਡ ਮੁਨਾਰੇ; ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ਦੈ ॥
ਦੁਰਗਾ ਨੋ ਲਲਕਾਰੇ; ਆਵਣ ਸਾਹਮਣੇ ॥
ਦੁਰਗਾ ਸਭ ਸੰਘਾਰੇ; ਰਾਕਸ ਆਂਵਦੇ ॥
ਰਤੂ ਦੇ ਪਰਨਾਲੇ; ਤਿਨ ਤੇ ਭੁਇ ਪਏ ॥	ਭੁਇੰ
ਉੱਠੇ ਕਾਰਣਿਆਰੇ; ਰਾਕਸ ਹੜਹੜਾਇ ॥ ੩੮॥
ਧਗਾ ਸੰਗਲੀਆਲੀ; ਸੰਘਰ ਵਾਇਆ ॥	ਧੱਗਾਂ
ਬਰਛੀ ਬੰਬਲੀਆਲੀ; ਸੂਰੇ ਸੰਘਰੇ ॥
ਭੇੜਿ ਮਚਿਆ ਬੀਰਾਲੀ; ਦੁਰਗਾ ਦਾਨਵੀਂ ॥
ਮਾਰ ਮਚੀ ਮੁਹਰਾਲੀ; ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ਦੈ ॥
ਜਣ ਨਟ ਲੱਥੇ ਛਾਲੀ; ਢੋਲਿ ਬਜਾਇ ਕੈ ॥	ਨੱਟ, ਛਾਲੀਂ
ਲੋਹੂ ਫਾਥੀ ਜਾਲੀ; ਲੋਥੀ ਜਮਧੜੀ ॥	ਜਾẈੀ, ਲੋਥੀਂ
ਘਣ ਵਿਚਿ ਜਿਉ ਛੰਛਾਲੀ; ਤੇਗਾਂ ਹੱਸੀਆਂ ॥
ਘੁੱਮਰਆਰਿ ਸਿਆਲੀ; ਬਣੀਆਂ ਕੇਜਮਾਂ ॥ ੩ਘ॥	ਸਿਆਲੀਂ; ਕੇਜ਼ਮਾਂ
ਧਗਾ ਸੂਲੀ ਬਜਾਈਆਂ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥	ਧੱਗਾਂ, ਸੂਲੀਂ
ਧੂਹਿ ਮਿਆਨੋ ਲਈਆਂ; ਜੁਆਨੀ ਸੂਰਮੀ ॥	ਜੁਆਨੀਂ, ਸੂਰਮੀਂ
ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਬਧਾਈਆਂ; ਅਗਣਤ ਸੂਰਤਾਂ ॥
ਦੁਰਗਾ ਸਉਹੇਂ ਆਈਆਂ; ਰੋਹ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥
ਸਭਨੀ ਆਣ ਵਗਾਈਆਂ; ਤੇਗਾਂ ਧੂਹਿ ਕੈ ॥	ਸਭਨੀਂ
ਦੁਰਗਾ ਸਭ ਬਚਾਈਆਂ; ਢਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੈ ॥
ਦੇਵੀ ਆਪ ਚਲਾਈਆਂ; ਤਕਿ ਤਕਿ ਦਾਨਵੀ ॥	ਦਾਨਵੀਂ
ਲੋਹੂ ਨਾਲਿ ਡੁਬਾਈਆਂ; ਤੇਗਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ॥
ਸਾਰਸੁਤੀ ਜਣੁ ਨਾਈਆਂ; ਮਿਲ ਕੈ ਦੇਵੀਆਂ ॥	ਨ੍ਹਾਈਆਂ
ਸਭੇ ਮਾਰ ਗਿਰਾਈਆਂ; ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ਦੈ ॥
ਤਿੱਦੂੰ ਫੇਰਿ ਸਵਾਈਆਂ; ਹੋਈਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ॥ ੪੦॥
ਪਉੜੀ ॥
ਸੂਰੀ ਸੰਘਰੁ ਰਚਿਆ; ਢੋਲ ਸੰਖ ਨਗਾਰੇ ਵਾਇ ਕੈ ॥	ਸੂਰੀਂ
ਚੰਡਿ ਚਿਤਾਰੀ ਕਾਲਕਾ; ਮਨ ਬਾਹਲਾ ਰੋਸ ਬਢਾਇ ਕੈ ॥
ਨਿਕਲੀ ਮੱਥਾ ਫੋੜਿ ਕੈ; ਜਣੁ ਫਤੇ ਨੀਸਾਣ ਬਜਾਇ ਕੈ ॥
ਜਾਗ ਸੁ ਜੰਮੀ ਜੁੱਧ ਨੂੰ; ਜਰਵਾਣਾ ਜਣ ਮਰੜਾਇ ਕੈ ॥
ਦਲ ਵਿਚਿ ਘੇਰਾ ਘੱਤਿਆ; ਜਣ ਸੀਂਹ ਤੁਰਿਆ ਗਣਿਣਾਇ ਕੈ ॥
ਆਪ ਵਿਸੂਲਾ ਹੋਇਆ; ਤਿਹੁ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਖੁਨਸਾਇ ਕੈ ॥
ਰੋਹ ਸਿਧਾਈਆਂ ਚਕ੍ਰ ਪਾਣਿ ਕਰ ਨਿੰਦਾ ਖੜਗ ਉਠਾਇ ਕੈ ॥
ਅਗੈ ਰਾਕਸ ਬੈਠੇ ਰੋਹਲੇ; ਤੀਰੀ ਤੇਗੀ ਛਹਬਰ ਲਾਇ ਕੈ ॥	ਤੀਰੀਂ. ਤੇਗ਼ੀਂ
ਪਕੜ ਪਛਾੜੇ ਰਾਕਸਾਂ; ਦਲ ਦੈਤਾਂ ਅੰਦਰਿ ਜਾਇ ਕੈ ॥	ਦੈਂਤਾਂ
ਬਹੁ ਕੇਸੀ ਪਕੜਿ ਪਛਾੜਿਅਨਿ; ਤਿਨ ਅੰਦਰਿ ਧੂਮ ਰਚਾਇ ਕੈ ॥	ਕੇਸੀਂ
ਬਡੇ ਬਡੇ ਚੁਣਿ ਸੂਰਮੇ; ਗਹਿ ਕੋਟੀ ਦਏ ਚਲਾਇ ਕੈ ॥
ਰਣਿ ਕਾਲੀ ਗੁੱਸਾ ਖਾਇ ਕੈ ॥ ੪੧॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਹਾ ਕੰਧਾਰਾ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਅਣੀਆਰਾਂ ਚੋਈਆਂ ॥
ਧੂਹਿ ਕਿਰਪਾਣਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ; ਨਾਲ ਲੋਹੂ ਧੋਈਆਂ ॥
ਹੂਰਾਂ ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਨੂੂੰ; ਘਤਿ ਘੇਰਿ ਖਲੋਈਆਂ ॥
ਲਾੜਾ ਦੇਖਨ ਲਾੜੀਆਂ; ਚਉਗਿਰਦੇ ਹੋਈਆਂ ॥ ੪੨॥
ਚੋਬੀ ਧਉਸਾ ਪਾਈਆਂ; ਦਲਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ॥	ਚੋਬੀਂਂ, ਧਉਸਾਂ
ਦਸਤੀ ਧੂਹਿ ਨਚਾਈਆਂ; ਤੇਗਾਂ ਨੰਗੀਆਂ ॥	ਦਸਤੀਂ
ਸੂਰਿਆਂ ਦੇ ਤਨ ਲਾਈਆਂ; ਮਰਦਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ॥
ਜੋਗਣੀਆਂ ਮਿਲਿ ਧਾਈਆਂ; ਲੋਹੂ ਭੱਖਣਾ ॥
ਫਉਜਾਂ ਮਾਰ ਹਟਾਈਆਂ; ਦੇਵਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ॥
ਭਜਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈਆਂ; ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਥੈ ॥	ਭੱਜਦੀਂ, ਥੈਂ
ਭੂਈਂ ਨ ਪਉਣੈ ਪਾਈਆਂ; ਬੂੰਦਾ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ॥
ਕਾਲੀ ਖੇਤ ਖਪਾਈਆਂ; ਸਭੇ ਸੂਰਤਾਂ ॥
ਬਹੁਤੀ ਸਿਰੀ ਬਿਹਾਈਆਂ; ਘੜੀਆਂ ਕਾਲ ਕੀਆਂ ॥	ਬਹੁਤੀਂ, ਸਿਰੀਂ
ਜਾਣਿ ਨ ਜਾਏ ਮਾਈਆਂ; ਜੂਝੇ ਸੂਰਮੇ ॥ ੪੩॥
ਸੁੰਭ ਸੁਣੀ ਕਰਹਾਲੀ; ਸ੍ਰਣਵਤਬੀਜ ਦੀ ॥
ਰਣ ਵਿਚਿ ਕਿਨੈ ਨ ਝਾਲੀ; ਦੁਰਗਾ ਆਂਵਦੀ ॥
ਬਹੁਤੇ ਬੀਰ ਜਟਾਲੀ; ਉਠੇ ਆਖ ਕੈ ॥
ਚੋਟਾ ਪਾਨ ਤਬਾਲੀ; ਜਾਸਨ ਜੁੱਧ ਨੂੰ ॥
ਥਰਿ ਥਰਿ ਪ੍ਰਿਥਮੀ ਚਾਲੀ; ਦਲਾਂ ਚੜੰਦਿਆਂ ॥
ਨਾਉ ਜਿਵੇ ਹੈ ਹਾਲੀ; ਸਹੁ ਦਰੀਆਉ ਵਿਚਿ ॥
ਧੂੜਿ ਉਤਾਹਾਂ ਘਾਲੀ ਛੜੀ ਤੁਰੰਗਮਾਂ ॥	ਛੜੀਂ
ਜਾਣਿ ਪੁਕਾਰੂ ਚਾਲੀ; ਧਰਤੀ ਇੰਦ੍ਰ ਥੈ ॥ ੪੪॥	ਥੈਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਆਹਰ ਮਿਲਿਆ ਆਹਰੀਆਂ; ਸੈਨ ਸੂਰਿਆਂ ਸਾਜੀ ॥
ਚੱਲੇ ਸਉਹੇ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਜਣੁ ਕਾਬੈ ਹਾਜੀ ॥
ਤੀਰੀ ਤੇਗੀ ਜਮਧੜੀ; ਰਣਿ ਵੰਡੀ ਭਾਜੀ ॥	ਤੀਰੀਂ, ਤੇਗੀਂ, ਜਮਧੜੀਂ
ਇਕ ਘਾਇਲ ਘੂਮਨਿ ਸੂਰਮੇ; ਜਣੁ ਮਕਤਬਿ ਕਾਜੀ ॥	ਕਾਜ਼ੀ
ਇਕ ਬੀਰ ਪਰੋਤੇ ਬਰਛੀਏ; ਜਿਉ ਝੁਕਿ ਪਉਨ ਨਿਵਾਜੀ ॥	ਨਿਵਾਜ਼ੀ
ਇਕ ਦੁਰਗਾ ਸਉਹੇ ਖੁਣਸ ਕੈ; ਖੁਣਸਾਇਨ ਤਾਜੀ ॥	ਸਉਹੇਂ
ਇਕ ਧਾਵਨਿ ਦੁਰਗਾ ਸਾਮ੍ਹਣੇ; ਜਿਉ ਭੁਖਿਆਏ ਪਾਜੀ ॥
ਕਦੇ ਨ ਰੱਜੇ ਜੁਧ ਤੇ; ਰਜ ਹੋਏ ਰਾਜੀ ॥ ੪੫॥	ਰੱਜ, ਰਾਜ਼ੀ
ਬੱਜੇ ਸੰਗਲੀਆਲੇ; ਸੰਘਰਿ ਡੋਹਰੇ ॥
ਡਹੇ ਜੁ ਖੇਤ ਜਟਾਲੇ; ਹਾਠਾਂ ਜੋੜਿ ਕੈ ॥
ਨੇਜੇ ਬੰਬਲੀਆਲੇ; ਦਿੱਸਨਿ ਓਰੜੇ ॥
ਚੱਲੇ ਜਾਣ ਜਟਾਲੇ; ਨਾਵਨ ਗੰਗ ਨੂੰ ॥ ੪ਘ॥	ਨ੍ਹਾਵਨ
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਰਗਾ ਅਤੈ ਦਾਨਵੀ; ਸੂਲ ਹੋਈਆਂ ਕੰਗਾਂ ॥	ਦਾਨਵੀਂ
ਵਾਛੜ ਘੱਤੀ ਸੂਰਿਆਂ; ਵਿਚ ਖੇਤ ਖਤੰਗਾਂ ॥
ਧੂਹਿ ਕ੍ਰਿਪਾਣਾ ਤਿਖੀਆਂ; ਬਢਿ ਲਾਹਨਿ ਅੰਗਾਂ ॥	ਕ੍ਰਿਪਾਣਾਂ
ਪਹਿਲਾ ਦਲਾਂ ਮਿਲੰਦਿਆਂ; ਭੇੜ ਪਇਆ ਨਿਹੰਗਾਂ ॥ ੪੭॥	ਪਹਿਲਾਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਓਰੜ ਫਉਜਾਂ ਆਈਆਂ; ਬੀਰ ਚੜੇ ਕੰਧਾਰੀ ॥
ਸੜਕਿ ਮਿਆਨੋ ਕਢੀਆਂ; ਤਿੱਖੀਆਂ ਤਰਵਾਰੀ ॥	ਸੜੱਕਿ, ਮਿਆਨੋਂ, ਤਰਵਾਰੀਂ
ਕੜਕਿ ਉਠੇ ਰਣ ਮੱਚਿਆ; ਵੱਡੇ ਹੰਕਾਰੀ ॥
ਸਿਰ ਧੜ ਬਾਹਾਂ ਗੰਨਲੇ; ਫੁਲ ਜੇਹੈ ਬਾੜੀ ॥	ਬਾੜੀਂ
ਜਾਪੇ ਕਟੇ ਬਾਢੀਆਂ; ਰੁਖ ਚੰਦਨ ਆਰੀ ॥ ੪੮॥	ਆਰੀਂ
ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਜਾ ਸੱਟ ਪਈ ਖਰਵਾਰ ਕਉ ॥
ਤਕਿ ਤਕਿ ਕੈਬਰ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਤਕਿ ਮਾਰੇ ਭਲੇ ਜੁਝਾਰ ਕਉ ॥
ਪੈਦਲ ਮਾਰੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸੰਗਿ ਰਥ ਗਿਰੇ ਅਸਵਾਰ ਕਉ ॥
ਸੋਹਨ ਸੰਜਾ ਬਾਗੜਾ; ਜਣੁ ਲੱਗੇ ਫੁੱਲ ਅਨਾਹ ਕਉ ॥	ਸੰਜਾਂ, ਬਾਗੜਾਂ
ਗੁੱਸੇ ਆਈ ਕਾਲਕਾ; ਹਥਿ ਸੱਜੇ ਲੈ ਤਲਵਾਰ ਕਉ ॥
ਏਦੂ ਪਾਰਉ ਓਤ ਪਾਰ; ਹਰਨਾਕਸਿ ਕਈ ਹਜਾਰ ਕਉ ॥	ਏਦੂੰ, ਪਾਰਉਂ, ਹਰਨਾਕਸ਼ਿ, ਹਜ਼ਾਰ
ਜਿਣਿ ਇੱਕਾ ਰਹੀ, ਕੰਧਾਰ ਕਉ ॥
ਸਦ ਰਹਮਤ, ਤੇਰੇ ਵਾਰ ਕਉ ॥ ੪ਘ॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਸੱਟ ਪਈ ਜਮਧਾਣ ਕਉ ॥
ਤਦ ਖਿੰਗ ਨਸੁੰਭ ਨਚਾਇਆ; ਡਾਲ ਉਪਰਿ ਬਰਗਸਤਾਣ ਕਉ ॥
ਫੜੀ ਬਿਲੰਦ ਮਗਾਇਉਸ; ਫੁਰਮਾਇਸ ਕਰਿ ਮੁਲਤਾਨ ਕਉ ॥	ਫੁਰਮਾਇਸ਼
ਗੁੱਸੇ ਆਈ ਸਾਹਮਣੇ; ਰਣ ਅੰਦਰਿ ਘੱਤਣ ਘਾਣ ਕਉ ॥
ਅਗੈ ਤੇਗ ਵਗਾਈ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਬਢ ਸੁੰਭਨ ਬਹੀ ਪਲਾਣ ਕਉ ॥
ਰੜਕੀ ਜਾਇ ਕੈ ਧਰਤ ਕਉ; ਬੱਢ ਪਾਖਰ ਬੱਢ ਕਿਕਾਣ ਕਉ ॥
ਬੀਰ ਪਲਾਣੋ ਡਿੱਗਿਆ; ਕਰਿ ਸਿਜਦਾ ਸੁੰਭ ਸੁਜਾਣ ਕਉ ॥
ਸਾਬਾਸ, ਸਲੋਣੇ ਖਾਣ ਕਉ ॥	ਸ਼ਾਬਾਸ਼
ਸਦਾ ਸਾਬਾਸ, ਤੇਰੇ ਤਾਣ ਕਉ ॥	ਸ਼ਾਬਾਸ਼
ਤਾਰੀਫਾਂ, ਪਾਨ ਚਬਾਨ ਕਉ ॥
ਸਦ ਰਹਮਤ, ਕੈਫਾਂ ਖਾਨ ਕਉ ॥
ਸਦ ਰਹਮਤ, ਤੁਰੇ ਨਚਾਣ ਕਉ ॥ ੫੦॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਰਗਾ ਅਤੈ ਦਾਨਵੀ; ਗਹ ਸੰਘਰਿ ਕੱਥੇ ॥	ਦਾਨਵੀਂ
ਓਰੜ ਉੱਠੇ ਸੂਰਮੇ; ਆ ਡਾਹੇ ਮੱਥੇ ॥
ਕੱਟ ਤੁਫੰਗੀ ਕੈਬਰੀ; ਦਲ ਗਾਹਿ ਨਿਕੱਥੇ ॥	ਕੈਬਰੀਂ
ਦੇਖਨਿ ਜੰਗ ਫਰੇਸ਼ਤੇ; ਅਸਮਾਨੋ ਲੱਥੇ ॥ ੫੧॥	ਅਸਮਾਨੋਂ
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹ ਜੁੜੇ; ਦਲ ਘੁਰੇ ਨਗਾਰੇ ॥
ਓਰੜ ਆਏ ਸੂਰਮੇ; ਸਿਰਦਾਰ ਅਣਿਆਰੇ ॥
ਲੈ ਕੇ ਤੇਗਾਂ ਬਰਛੀਆਂ; ਹਥਿਆਰ ਉਭਾਰੇ ॥
ਟੋਪ ਪਟੇਲਾ ਪਾਖਰਾਂ; ਗਲਿ ਸੰਜ ਸਵਾਰੇ ॥
ਲੈ ਕੇ ਬਰਛੀ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਬਹੁ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ॥
ਚੜੇ ਰਥੀ ਗਜ ਘੋੜਿਈ; ਮਾਰ ਭੁਇ ਤੇ ਡਾਰੇ ॥	ਰਥੀਂ, ਘੋੜਿਈਂ, ਭੁਇੰ
ਜਾਣ ਹਲਵਾਈ ਸੀਖ ਨਾਲ; ਵਿੰਨ੍ਹ ਵੜੇ ਉਤਾਰੇ ॥ ੫੨॥
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਹਾਂ ਕੰਧਾਰਾਂ ਮੁਹਿ ਜੁੜੇ; ਨਾਲ ਧਉਸਾ ਭਾਰੀ ॥
ਲਈ ਭਗਉਤੀ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਵਰ ਜਾਗਨ ਭਾਰੀ ॥
ਲਾਈ ਰਾਜੇ ਸੁੰਭ ਨੋ; ਰਤੁ ਪੀਐ ਪਿਆਰੀ ॥
ਸੁੰਭ ਪਲਾਣੋ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਪਮਾ ਬੀਚਾਰੀ ॥
ਡੁਬ ਰਤੂ ਨਾਲਹੁ ਨਿਕਲੀ; ਬਰਛੀ ਦੁਧਾਰੀ ॥	ਨਾਲਹੁੰ
ਜਾਣ ਰਜਾਦੀ ਉਤਰੀ; ਪੈਨ ਸੂਹੀ ਸਾਰੀ ॥ ੫੩॥	ਪੈਨ੍ਹ, ਸਾਰ੍ਹੀ
ਪਉੜੀ ॥
ਦੁਰਗਾ ਅਤੈ ਦਾਨਵੀ; ਭੇੜ ਪਇਆ ਸਬਾਹੀਂ ॥	ਦਾਨਵੀਂ
ਸਸਤ੍ਰ ਪਜੂਤੇ ਦੁਰਗਸਾਹ; ਗਹ ਸਭਨੀਂ ਬਾਹੀਂ ॥	ਸ਼ਸਤ੍ਰ
ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਸੰਘਾਰਿਆ; ਵਥ ਜੇਹੇ ਸਾਹੀਂ ॥	ਸ਼ਾਹੀਂ
ਫਉਜਾਂ ਰਾਕਸਿਆਰੀਆਂ; ਦੇਖਿ ਰੋਵਨਿ ਧਾਹੀਂ ॥
ਮੁਹਿ ਕੁੜੂਚੇ ਘਾਹ ਦੇ; ਛੱਡ ਘੋੜੇ ਰਾਹੀਂ ॥
ਭਜਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰੀਅਨ; ਮੁੜ ਝਾਕਨ ਨਾਹੀਂ ॥ ੫੪॥
ਪਉੜੀ ॥
ਸੁੰਭ ਨਿਸੁੰਭ ਪਠਾਇਆ; ਜਮ ਦੇ ਧਾਮ ਨੋ ॥
ਇੰਦ੍ਰ ਸੱਦ ਬੁਲਾਇਆ; ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਖ ਨੋ ॥
ਸਿਰ ਪਰ ਛਤ੍ਰ ਫਿਰਾਇਆ; ਰਾਜੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੈ ॥
ਚਉਦਹ ਲੋਕਾਂ ਛਾਇਆ; ਜਸੁ ਜਗਮਾਤ ਦਾ ॥
ਦੁਰਗਾ ਪਾਠ ਬਣਾਇਆ; ਸਭੇ ਪਉੜੀਆਂ ॥
ਫੇਰ ਨ ਜੂਨੀ ਆਇਆ; ਜਿਨ ਇਹ ਗਾਇਆ ॥ ੫੫॥